Saturday, November 19, 2016

138. Κλείσαμε !






138. Κλείσαμε !

   Η στήλη «Τι πραγματικά συνέβη;» έκλεισε ρολά! Όλα κάποτε τελειώνουν. Κανόνας της γραμμικής Ιστορίας.
   Σε αυτή, τη φάση θεωρώ ότι έκλεισε ο κύκλος που άνοιξε ένα μεσημέρι καλοκαίρι του 2013, όταν συνάντησα τον εκδότη Χρήστο Μπεχλιβάνο και μου πρότεινε να γράφω στην υπό έκδοση εφημερίδα. Τρία χρόνια εθελοντική εργασία, κάπου 150 άρθρα. Υπερ-αρκετά. Σκοπό είχα να εντοπίσω τι πραγματικά συνέβη και φτάσαμε να έχουμε τα μυαλά που κουβαλάμε. Καμία σχέση με έλεγχο ή παραγγελία από κάποιο κομματικό ή άλλο κανάλι, ακόμη και τη Larissanet. Προσπάθησα να συμβάλλω στη γενική αναζήτηση με τις όποιες επιστημονικές γνώσεις μου. Στην νεωτερικότητα, πρωτίστως οι γνώμες των επιστημόνων ήταν που άλλαζαν τις απόψεις της «αγοράς».
   Πολλοί Ιστορικοί ασχολούνται τελικά με το ιστορικό δοκίμιο, αλλά δεν λένε εντελώς αλήθειες. Ή δεν καλύπτουν όλον τον κόσμο. Τι επιστήμη είναι όταν κανείς θα αποδείξει σε λίγες αράδες αυτό που του προβλέπει η κοσμοθεωρία του! Αντίθετα, εγώ είδα ότι όταν έπιανα ένα θέμα συνήθως δεν ήξερα που θα καταλήξω. Γι’αυτό πολλά άρθρα χρειάστηκε μήνες να ολοκληρωθούν, πολλές φορές άλλαζαν εντελώς υλικό και τίτλο. Ουσιαστικές εξάρσεις δεν μπορούν να υπάρξουν αν δεν υποστείς ένα είδος διευρύνσεως της συνειδήσεως πάνω σε διαστάσεις της τρέχουσας πραγματικότητας. Για την ακρίβεια ήταν η συνείδηση που συναντούσε την πραγματικότητα.
   Τα κείμενα που έγραψα προήλθαν με πολύ κόπο, διότι και νοήματα πρέπει να διατυπωθούν «εν ολίγοις», και καλλιέπεια να έχουν, κυρίως όμως συνθήματα, σαν ατάκες, ώστε να ο αναγνώστης να αρπάζει δια μιας δυο τρεις προτασούλες. Αυτές θα του μείνουν.
   Πολλά κείμενα αποδόθηκαν με ποιητικό τρόπο, όταν ιδίως αναφέρονται σε μια πραγματικότητα που ενοχλεί. Είναι μια μορφή ευφημισμού, εξορκίζεται το κακό με το αντίθετο. Ό,τι δεν μπορείς να το πεις ωμά, το Λίγο λες με πλάγιο. Σουρεαλισμός, μας ενδιαφέρει όχι να περιγράψουμε τι πραγματικά συμβαίνει γύρω μας, αλλά να φτιάξουμε και μία «ποίηση» της πραγματικότητας. Αλλιώς η απόλυτη αλήθεια γίνεται πικρή, απορρυθμίζει. Και η συνέχεια θα είναι κάποιοι να την αποφεύγουν, άλλοι να τη διώκουν.
   Γενικά κοίταζα να γράφω πράγματα και με τρόπο που να ενώνουν και όχι να χωρίζουν. Ο αναγνώστης, ο πελάτης που αγοράζει την εφημερίδα, που τελικά σου κάνει χάρη να σε διαβάσει, δεν έχει σημασία αν νιώθει αριστερός, δεξιός, σοσιαλιστής, φιλελεύθερος κτλ. Αυτό που μετράει είναι το γούστο, το οποίο ευτυχώς δεν είναι ακόμη δεξιό, αριστερό, πασοκικό, κτλ. Αφιέρωσα ένα από τα πρώτα άρθρα [4. Δεξιά κι Aριστερά.15.11.13] για να δείξω ότι Αριστερά και Δεξιά δεν λένε τίποτα στη σύγχρονη γνώση ούτε σήμαιναν ποτέ κάτι πολύ ξεχωριστό στο απώτερο παρελθόν. Η σημερινή ιδεολογία αρχίζει από το «κύτταρο» του ανθρώπου, αυτό επιβάλει νομοτέλεια, αν υπάρχει νομοτέλεια στη ζωή. Γι’αυτό παγκοσμίως όλα αναθεωρούνται. Η κοινωνιολογία έχει πια υποχωρήσει. Το πρόβλημα της κοινωνίας είναι το πρόβλημα του ατόμου πολλαπλασιαζομένου επί τον αριθμό των μελών της. Ευθέως ανάλογη, πολλαπλασιαζόμενη σε σχέση με το παρελθόν, και η ευθύνη του.
   Υποθέτω να έπεισα ότι με το να ψάχνω «τι πραγματικά συνέβη» ούτε ξέρω ούτε προσπαθώ να τα βρω όλα. Δεν υπάρχει καθαρή Ιστορία. Κάθε γενιά την αναθεωρεί. Τουλάχιστον ας είναι κανείς στο παρόν καθαρός, ειλικρινής, με τον εαυτό του.
   Κάποιες φορές ένα θέμα με έκανε να καταπιάνομαι με ‘οργή’. «Οργίζεσθε και μη αμαρτάνετε» όμως λέει. Γράφοντας, στην αρχή ήμουν επιθετικός, σαν αθυρόστομος. Σιγά-σιγά όμως μαλάκωνα και κατάφερνα να δίδω πιο ισορροπημένο κείμενο. Τρώγει κανείς πιο πολύ ψωμί όχι με ξύδι, αλλά με μέλι. Αν ήταν να κατακρίνω κάποιον, σκεφτόμουν, το άρθρο θα είχε τέλεια επιτυχία, μόνον αν ο ‘ενδιαφερόμενος’ το διάβαζε και θα επηρεαζόταν ο ίδιος, ενδεχομένως και να άλλαζε ιδέες. Το κατάλαβα όταν έγραφα για την κ. Ρεπούση [3. Συνωστισμοί Σμύρνης.8.11.13]. Στην αρχή καταπέλτης. Στο τέλος όμως είπα: «Τι στο καλό, πανεπιστημιακός είναι, ας ανεβεί το επίπεδο του διαλόγου!» Το να υψώνεις τη φωνή είναι εύκολο. Το να πείθεις όμως! Κάπου εκεί ξέφυγαν κάποια πράγματα, δεν πρόλαβαν να ωριμάσουν πριν διοχετευτούν έξω. Να αλλάξω ψυχική διάθεση δηλαδή. Μεγάλο πρόβλημα η κυριολεξία, η πολύπλευρη κάλυψη. Έτσι, σε μία-δυο περιπτώσεις έντονα, πιο ελαφρά σε κάποιες άλλες, αν κρίνω από την κριτική συναδέλφου που πιστεύω ότι διαθέτει ΙQ όσο δέκα άτομα στην πόλη, αλλά δεν κατάλαβε κάποια κείμενα, φαίνεται δεν έπεισα για τις προθέσεις μου. Τα πράγματα έχουν πολλές όψεις και ανάλογα διαμορφώνεται η κριτική. Ένα πλεονέκτημα κάποιου σε μία όψη, είναι μειονέκτημά του σε άλλη. Σίγουρα δεν ήθελα να μειώσω άτομα, αλλά να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Γι’αυτό αποφεύγω γενικώς να λέω επίθετα, που δείχνουν κάτι μόνιμο. Δεν θα πω π.χ. κάποιον «τεμπέλη», αλλά «αυτός τεμπελιάζει». Του δίνω άνεση να αλλάξει. «Δικαιούσαι», μου είπαν, «να κάνεις λάθος μια φορά στη ζωή σου». Πάντως και του στραβού το παράπονο είναι ότι την προσπάθεια που έκανα στα Γενικά Αρχεία, πετυχαίνοντας σε ορισμένους τομείς τη μεγαλύτερη παραγωγή σε όλη την Ελλάδα, κάποιοι σαμποτάρισαν από μέσα και από έξω. Αυτοί ξέρουν ακριβώς γιατί. Φοβάμαι όμως, υπήρξε πολιτική επέμβαση. Κι αυτοί έχουν δικαίωμα να κάνουν λάθη, αλλά να, πώς να το πω… Δεν διαγράφεται η Ιστορία. Τέλος πάντων με ό,τι έγραψα, ας πούμε αδέξια, «έβαλον τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων», συμπεριλαμβάνοντας και δικούς μου…

Σταύρος Γουλούλης

No comments:

Post a Comment